ՍՐՈՒՆՔ եւ ՍՐՈՒՆԳՆ կամ ՍՐՈՒՆԿՆ. (լծ. հյ. Կրուկ. կրունկն. լտ. սո՛ւրա, գռո՛ւս). Որպէս թէ սրինգ. Սրնգաձեւ ոսկր ոլոգաց հանդերձ մսովն. մասն բարձից ոտից ի ծնգաց ցգարշապարս կամ ցկոճն. ճիվ.
Ի ծունկս եւ ի սրունս։ Ի սրունից մինչեւ ցերանս։ Սրունք նորա սիւնք մարմարեայք։ Բա՛ց զսրունս քո, ա՛նց ընդ գետ։ Սրունքն երկաթիք։ Հաստատեցան բարձք նորա եւ սրունք.եւ այլն։
Յաղագս սրուանցն եպիպտիդոսի։ Կապեցաւ զսրուանցն։ Խորտակեցին զսրունս նորա. (Նոննոս.։)
Զվահանն հանդէպ լանջացն ոչ առնուցու, այլ համարի դնել ի վերայ սրանցն. (Ոսկ. յհ. ՟Ա. 29։)
Ի բաց կտրեաց զսրունս նորա. (Խոր. ՟Բ. 31։)
Կողքս եւ սրնկունքս. (Ճ. ՟Գ.։)
Սրուն, կամ սրունկ. Գաղիան. որպէս յն. գնի՛մի, կամ անդիգնի՛միօն. տե՛ս եւ Խոտուց։
• , ի հլ. «ոտք, ճիւ» ՍԳր. Ոսկ. լհ. ա. 29. Խոր. գործածւում է անեզաբար սը-րունք ձևով. եզակի սրուն ձևը նշանակում է ԱԲ. յետնաբար գրւում է նաև սրունգն կամ սրունկն, և հոլովւում է սրնոց, սրանց Շիր-71, Վրդն. դան. ե, էջ 261. սրուանց Նոնն. 31. սրնկունք, սրնկանց, նաև սրօնք Վրդն. առ. 79. սրօնից Վրք. հց. ա. 217.-որից սռնապան (փխ. *սրնապան, ուր ր դարձած է ռ յաջորդ ն-ի պատճառաւ) «սրունքի պահ-պանակ» Ա. թազ. ժէ. 5. Մծբ. հաւառարա-սրուն Պրատ. օրին. Եւկղիդ. բարձրասրուն Պղատ. տիմ. սրնգել «ջորու վազելը» Ոսկ. կողոս. 664, որ և սրնկել «նոյն նշ.» Բրս. մրկ. 65, սրնգել «կից արձակել, քացի տալ» Ոսկ. մ. գ. 6, էջ 25, սրնգել «պարի մէջ սրունքներով ցատկտել» ԱԲ (վերջիններիս վրայ տե՛ս իմ Հայ. նոր բառեր հին մատ. Բ. 263)։
• = Բնիկ հայ բառ՝ հնխ. k'rūsnī-և k'īusn-ձևերից. առաջինը տալիս է հյ. սրուն, սեռ. *սրնից, յետոյ սրունից, երկրորդը՝ սրուն, սեռ. սրուան, յգ. սրուանց (հմմտ. ձեղուն, ձեղուան կամ անուն, անուան). որից -ևն մասնիկով կազմուած է սրուն-կն (հմմտ. մուկն, արմուկն)։ Յեղակիցներից այս ար-մատը՝ պահում է միայն լտ. crūs (<հնխ. k'rūs-) «սրունք», սեռ. crūris, յգ. ուղ. crura։ Տարբեր ընտանիք են կազմում սանս. çróni-, զնդ. sraoni-, պրս. ❇surūn, պհլ. sarīn. sarīnak, բելուճ. sarēn, յն. ϰλόνις, ϰλόνιον լտ. clūnis, լիթ. šlaunis, լեթթ. slauna, հպրուս. slaunis, կիմր. clūn, հիսլ. hlaun, որոնք ընդհանրապէս նշանակում են «յե-տոյք, զիստ, զստոսկր ևն» և յառաջանում են հնխ. k'lou-ni-ձևից, որ պիտի տար հյ. *սլուն կամ *սղուն։ Այս ձևը կորած է մեր մէջ, բայց նրա նախաւոր գոյութեան ժամա-նակ՝ թերևս ազդուել է նրանից հյ. սրուն (Pokorny 1, 489, 499, Walde 204, Traut-ann 306, Boisacq 472, 476, Horn § 737)։ -Հիւբշ. 493։
• ՆՀԲ լծ. հյ. կրուկ, կրունկն, լտ. sura. rrus, որպէս թէ սրինգ, սրնգաձև ոսկը ոլոքաց։ Böttich. ZDMG 1850, 362, A-rica 72, 177, Lag. Urgesch. 709 կցում են սանս. çróni-ընտանիքին, որին հետևում են նաև Müller SWAW 38, 576. Justi, Zendsp. 306, Հիւբշ. KZ 23, 35 և 38, Տէրվ. Altarm. 68, Նախալ. 74, 144։ Այս ձևերը մերժելով ուղիղ համեմատութիւնը տալիս է Հիւբշ. ZDMG 35 (1881), 176 և Arm. Stud. § 260։-Սրունք = լտ. crus կապակցո-թյունը ձայնապես անհնարին է համա-րում Meillet, Dict. étym. Lt. 226։ Հիտնք. սրինգ բառից։ Հմմտ. նաև Pedersen KZ 39, 343։
• ԳՒՌ.-Մկ. սրունգ՝ «ցորենի խոզան, հըն-ձելուց յետոյ հողից դուրս մնացած ծղօ-տը».-այստե՞ղ է պատկանում նաև Ախց. Կր. սրնքտիլ «ոտքը սահելով ցած ընկնիլ»։